ΚΙΡΑΝΑ- Η χώρα του αλλού- 14ο μέρος -Ο Σόζερ και το καράβι των ψυχών

14ο μέρος

                                              Ο Σόζερ και το καράβι των ψυχών

Τα παιδιά δεν πίστευαν στα μάτια τους. Πέρασαν από το δάσος του Ηλ και προχωρούσαν για τον επόμενο σταθμό τους. Όλοι μαζί πιασμένοι χέρι, χέρι κινήθηκαν προς το λευκό κύκλο που βρισκόταν μπροστά τους. Όταν πέρασαν μέσα από αυτόν, μια δίνη αέρα τους παρέσυρε πάρα πολύ ψηλά στα σύνεφα και ξαφνικά άρχισε να τους κατεβάζει προς τα κάτω.

Χωρίς να το καταλάβουν βρέθηκαν στη μέση της  θάλασσας. Μέχρι να βρουν ο ένας τον άλλον πέρασε λίγη ώρα.

- Και τώρα τι θα κάνουμε; ρώτησε η Κίρα.

- Δεν ξέρω Κίρα. Μπορείς να σκεφτείς τι σου είπε ο γέρος; τη ρώτησε ο Κοράν.

- Νομίζω ότι μετά το δάσος του Ηλ θα πρέπει να βρούμε το καράβι των ψυχών ή κάπως έτσι. Ναι, μου είπε για το καράβι των ψυχών.

- Εδώ που είμαστε μόνο κανένα καρχαρία ή καμιά φάλαινα μπορεί να συναντήσουμε, είπε τρομαγμένος ο Λίνος.

- Μείνετε κοντά. Είναι σημαντικό αυτή τη στιγμή να μείνουμε μαζί. Μείνετε κοντά.

Το ύφος του Κοράν ήταν επιτακτικό. Κάτι του έλεγε ότι τα πράγματα σε αυτή τη φάση του ταξιδιού δεν θα ήταν και τόσο ρόδινα. Σε λίγη ώρα και ενώ είχαν αρχίσει να ψιλοχάνουν τις αισθήσεις τους, ένα καράβι έκανε την εμφάνισή του. Ο καπετάνιος του, τους είχε δει και πλησίασε να τους μαζέψει. Μια σχοινένια σκάλα έπεσε κοντά τους και άρχισαν να ανεβαίνουν ο ένας μετά τον άλλον σιγά, σιγά στο καράβι. Παρατήρησαν ότι ενώ στο δάσος του Ηλ φορούσαν τους λευκούς τους χιτώνες, τώρα είχαν πάλι τα ρούχα τους. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν βρεγμένα και δεν είχαν και τα πράγματά τους μαζί. Καθένας που ανέβαινε στο καράβι αντίκριζε μια φιγούρα, όχι και τόσο ευχάριστη. Ένα κουτσό μαυρογένη καπετάνιο, με ένα πλατύ καπέλο που κρατούσε στο χέρι του ένα μπαστούνι και το κουνούσε συνέχεια. Το καράβι ήταν ένα παλιό πειρατικό καράβι και όλοι οι άνθρωποι που ήταν εκεί ήταν δεμένοι στο κατάστρωμα με αλυσίδες εκτός από τον καπετάνιο. Όλοι οι υπόλοιποι ήταν αλυσοδεμένοι. Μόλις ανέβηκε και ο Ανος, ο καπετάνιος τους συστήθηκε.

- Καλώς ήρθατε στο καράβι των ψυχών. Στο καράβι μου δηλαδή. Είμαι ο καπετάνιος Σόζερ, ο καπετάνιος του καραβιού.

Ένα γέλιο τρανταχτό του ξέφυγε και άρχισε να σιγομουρμουρίζει ένα σκοπό…“ ψυχές που κάνουν κύκλους, έξω απ’ τον κύκλο θα βρεθούν.. ψυχές που κάνουν κύκλους μέσα στον κύκλο θα βρεθούν.. ψυχές που κάνουν κύκλους, είναι ψυχές δικές μου για πάντα υπόδουλές μου…. Χα , χα , χα,”

Ύστερα συνέχισε..

- Για να σας πω τους όρους αυτού του καραβιού θα πρέπει να έρθετε κοντά μου παιδιά μου. Πλησιάστε.

Με το μπαστούνι του τους έδειξε ένα μέρος για να καθίσουν. Η φιγούρα του, τους φόβιζε. Η εικόνα του ήταν τρομαχτική. Και όλοι αυτοί οι αλυσοδεμένοι…

- Εδώ, καθίστε εδώ δίπλα μου και ακούστε τους όρους μου. Σε αυτό το καράβι μόνο εγώ βάζω όρους και κανένας άλλος. Όλοι οι υπόλοιποι ακολουθούν τους όρους μου. Και υπάρχει μόνο ένας όρος. Ότι βάζω όποιον όρο θέλω εγώ, όποτε θέλω εγώ, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω σε κανέναν τίποτα. Οι όροι μου δεν έχουν καμία λογική εκτός από τη λογική τη δική μου. Και όποιος δεν τους ακολουθήσει να τι παθαίνει.

Με το μπαστούνι του, τους έδειξε τις αλυσίδες που είχαν οι άνθρωποι στα πόδια τους. Τα χέρια τους και το σώμα τους ήταν ελεύθερα αλλά τα πόδια τους ήταν τελείως δεμένα. Και ήταν όλοι γυμνοί, φορούσαν μόνο ένα περίβλημα στη μέση τους και τίποτε άλλο. Ήταν κουλουριασμένοι και κοιτούσαν χάμω. Κανείς δεν μπορούσε να δει τα μάτια τους.

- Είναι οι ψυχές και είναι δικές μου, συμπλήρωσε ο Σόζερ, για να μην υπάρξει καμία απορία.

Και καμία από τις ψυχές δεν σήκωνε το κεφάλι. Ήταν ακίνητες. Και ούτε μιλούσαν. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι σκλάβοι είχαν καλύτερη μοίρα.

- Δεν κρυώνουν καπετάνιε Σόζερ; ρώτησε ο Κοράν.

- Οι ψυχές ποτέ δεν κρυώνουν. Είναι πάντα κρύες και ότι είναι κρύο δεν κρυώνει. Το πολύ, πολύ να ζεσταθεί λίγο, αν ζεστάνει ο καιρός. Και καλύτερα για σας να με φωνάζετε σκέτο καπετάνιε. Το υπόλοιπο είναι περιττό. Δεν υπάρχει άλλος Σόζερ και ειδικότερα δεν υπάρχει άλλος καπετάνιος Σόζερ.

Γέλασε και μετά συνέχισε.

- Επαναλαμβάνω ότι οι όροι του καραβιού είναι πολύ απλοί. Στην πραγματικότητα είναι μόνο ένας. Θα κάνετε, κάθε φορά, ότι ακριβώς σας λέω. Χωρίς διαμαρτυρίες και συζητήσεις. Δεν έχουμε να συζητήσουμε τίποτε. Αν δεν κάνετε έστω και μια φορά ότι σας λέω, μια αλυσίδα θα βρεθεί στα πόδια σας χωρίς να το καταλάβετε και αυτή την αλυσίδα μόνο εγώ μπορώ να τη βγάλω.

Κούνησε το μπαστούνι του με ένα περίεργο τρόπο και είπε μια πρόταση που ακούστηκε σαν “άλυσους κούρους αβάντι” και αμέσως μια αλυσίδα βρέθηκε στα πόδια του Κοράν. Ο Σόζερ γέλασε. Όταν σιγουρεύτηκε ότι όλοι το είδαν αυτό ξανακούνησε το μπαστούνι του, με τον ίδιο περίεργο τρόπο και είπε “άλυσους κούρους αβίντι” και αμέσως η αλυσίδα έφυγε από τα πόδια του Κοράν.

Ύστερα με αυστηρό ύφος, τους τόνισε.

- Αυτή ήταν μια μικρή επίδειξη για το τι μπορεί να γίνει σε κλάσματα δευτερολέπτου. Και είπα υπάρχει μόνο ένας όρος και αυτός είναι ότι θα κάνετε ότι ακριβώς σας λέω εγώ. Χα, χα , χα…

Έφυγε προς το καμαρίνι του κουνώντας το μπαστούνι του και τα παιδιά πίσω του είχαν μείνει άφωνα.

- Αυτό είναι λοιπόν το καράβι των ψυχών, μονολόγησε η Κίρα.

- Τι σου είπε Κίρα ο γέρος για το καράβι αυτό; Σου ανέφερε το Σόζερ; Είναι σημαντικό να θυμηθείς τι σου είπε για το καράβι των ψυχών, της είπε ο Κοράν.

Η Κίρα τα είχε χάσει. Δεν μπορούσε να θυμηθεί. Άρχισε να ξύνει το κεφάλι της. Το κουνούσε πέρα δώθε, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί. Σε μια στιγμή έβγαλε ένα επιφώνημα και είπε.

- Δεν είμαι σίγουρη αλλά μου είπε κάτι σαν, σαν… Είπε πως για να φτάσουμε στην Κιράνα θα πρέπει να βρούμε το καράβι των ψυχών και να ελευθερώσουμε τις ψυχές που κρατάει δεμένες ο καπετάνιος. Μετά το καράβι θα μας οδηγήσει στη γη της Καθαρής όπου θα αφήσουμε τις ψυχές να κατέβουν και ύστερα το καράβι θα μας πάει μόνο του σε κάποιο μέρος που λέγεται…να δείτε πως λέγεται…

Πάλι έξυσε το κεφάλι της αλλά δεν θυμόταν.

- Δεν θυμάμαι πως ακριβώς λέγεται, ήταν κάτι σαν η χώρα του άλλοτε, κάτι τέτοιο.

-Η χώρα του αλλού, η χώρα του αλλού, φώναξε ενθουσιασμένος ο Ανος. «Για τη χώρα του αλλού μιλάς, ήταν στο τραγούδι του Μοκίρ όταν είμασταν στο άρμα μαζί του. Εκεί βρίσκεται η Κιράνα, το έλεγε ο Μοκίρ στο τραγούδι του. Η χώρα του αλλού.»

- Εντάξει, Ανο, εντάξει. Τώρα ας ασχοληθούμε με το καράβι των ψυχών γιατί εδώ είμαστε. Σου είπε μήπως Κίρα ο γέρος πως θα ελευθερώναμε τις ψυχές;

- Όχι, αυτό δεν μου το είπε Κοράν. Δεν μου είπε λεπτομέρειες σχετικά με το καράβι των ψυχών. Και για να σου πω την αλήθεια, ούτε για τον Σόζερ μου είπε τίποτε. Περίεργο αυτό, θα έπρεπε να μου έχει πει κάτι. Και είμαι σίγουρη, για το Σόζερ δεν μου είπε απολύτως τίποτα.

- Θα πρέπει να κλέψουμε το μπαστούνι του Σόζερ. Με αυτό κρατάει δεμένες τις ψυχές αυτός ο αχρείος. Διαφορετικά δεν γίνεται. Δεν μπορούμε να σπάσουμε τις αλυσίδες και όσο αυτός έχει το φοβερό αυτό μπαστούνι, κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Αυτό το μπαστούνι είναι και η δύναμή του. Θα πρέπει να το κλέψουμε.

- Αυτό δεν είναι και εύκολη υπόθεση Λίνο. Με μια κίνηση θα δεθούμε όλοι σαν τα ποντίκια και ύστερα τέλειωσε η ιστορία. Θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Πάρα πολύ.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει την πρότασή του ο Κοράν και η πόρτα του καταστρώματος άνοιξε. Ο Σόζερ έκανε την εμφάνισή του κρατώντας ένα μπουκάλι ρούμι στο άλλο του χέρι.

- Ε, εσύ νεαρέ. Έλα εδώ. Και έδειξε με το μπαστούνι του τον Κοράν.

Ο Κοράν σηκώθηκε και δειλά, δειλά τον πλησίασε. Στάθηκε μπροστά του με το κεφάλι χαμηλά.

- Πάρε εκείνο τον κουβά με το νερό και άρχισε να βρέχεις τις ψυχές. Όχι πολύ νερό όμως. Λίγο στην κάθε μία. Και γρήγορα.

Με το μπαστούνι του, του έδειξε τον κουβά με το νερό. Ο Κοράν κινήθηκε γρήγορα προς τα εκεί και άρχισε να τις βρέχει βουτώντας το χέρι του στον κουβά και πιτσιλίζοντάς τες μία, μία. Αλλά είτε το έκανε, είτε όχι, δεν υπήρχε καμία αντίδραση από μέρους τους. Ο Σόζερ παρακολουθούσε τον Κοράν με μισό μάτι.

Σε λίγο του φώναξε.

- Λιγότερο νερό παιδαρέλι. Είτε το ρίχνεις, είτε όχι, δεν έχει καμία σημασία και το νερό δεν είναι για ξόδεμα.

Ο Κοράν ακολουθούσε χωρίς κανένα δισταγμό τις οδηγίες του προκειμένου να κερδίσει χρόνο για να δει τι θα κάνει. Σε κάποια στιγμή η Κίρα σκέφτηκε να κάνει μια κίνηση χωρίς να ρωτήσει κανένα από τους υπόλοιπους. Ρώτησε το Σόζερ.

- Καπετάνιε γιατί αυτές οι ψυχές είναι δεμένες;

- Περίεργη είσαι μικρή, ε.. μικρή, πως σε λένε;

- Κίρα.

- Περίεργη είσαι μικρή Κίρα. Αλλά θα σου απαντήσω γιατί η περιέργειά σου αυτή τη στιγμή με βολεύει. Αν οι ψυχές ήταν ελεύθερες θα μου έφευγαν και για κάθε ψυχή που φεύγει, εγώ χάνω ένα κομμάτι του χρόνου μου. Δεν πρέπει να φύγει ποτέ καμία ψυχή, είναι όλες δικές μου και θα μείνουν για πάντα δικές μου. Η μόνη περίπτωση να φύγει μια ψυχή είναι να έρθει μια άλλη. Σε αυτή την περίπτωση απελευθερώνω κάποια και τη στέλνω εκεί από όπου ήρθε η άλλη και έτσι το καράβι μου έχει συμπληρωμένο αριθμό ψυχών και κάθε ψυχή που φεύγει με αυτό τον τρόπο επιστρέφει πίσω κάποτε. Εγώ διατηρώ την ομορφιά μου και το στυλ μου, αλλά και το χρόνο μου. Δεν πρέπει να φύγει καμία απολύτως ψυχή χωρίς να έρθει κάποια άλλη στη θέση της. Όσο για εσάς δεν είστε ακόμα ψυχές και στο καράβι μου βρεθήκατε από ένα κακό οιωνό. Ψάχνετε για την Κιράνα, έτσι δεν είναι; Αλλά για να τη βρείτε πρέπει να ελευθερώσετε τις ψυχές και μην νομίζετε ότι δεν το ξέρω. Το γνωρίζω από την πρώτη στιγμή που σας μάζεψα. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει, γιατί αυτό εδώ - έδειξε το μπαστούνι του κουνώντας το - είναι μόνο δικό μου και δεν μπορεί να λειτουργήσει στα χέρια κανενός άλλου. Ορίστε πάρτο.

Με μια κίνηση της πέταξε το μπαστούνι του και η Κίρα το άρπαξε αμέσως.

- Πες και τα μαγικά λόγια τώρα. Τα μαγικά λόγια που απελευθερώνουν τις αλυσίδες. Κούνησέ το σε μια ψυχή και πες τα μαγικά λόγια. Τα θυμάσαι; άλυσους κούρους αβίντι, πες τα.

Η Κίρα έκανε ότι της είπε αλλά μάταια. Τίποτε δεν έγινε. Ο Σόζερ γέλασε.

- Είδατε; Η περιέργειά σου, μου έκανε καλό. Δώσε μου το μπαστούνι τώρα γιατί το χρειάζομαι για να ελευθερώνω όποιον θέλω και να δένω όποιον θέλω. Σε σας είναι τελείως άχρηστο.

Η Κίρα χωρίς να το σκεφτεί του έδωσε το μπαστούνι. Πράγματι στα χέρια τους ήταν τελείως άχρηστο και όλοι απογοητεύθηκαν. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να ελευθερώσουν κάποια από τις ψυχές. Όσο για τις αλυσίδες, αυτές και αν ήταν τεράστιες. Ούτε με το καλύτερο αλυσοπρίονο δεν κοβόντουσαν. Και το χειρότερο από όλα, ο Σόζερ μπορούσε και διάβαζε τη σκέψη τους.

- Ούτε με αλυσοπρίονο δεν κόβονται. Όπως ακριβώς το σκέπτεστε…

Ύστερα κούνησε το μπαστούνι του στον Κοράν και του είπε.

- Εκεί είναι ένα πριόνι και είναι το μοναδικό που διαθέτει το καράβι. Μπορείς να το δοκιμάσεις αν θέλεις αλλά πρόσεχε, είναι το μοναδικό που έχουμε και το χρειαζόμαστε.

Ο Κοράν δίστασε για μια στιγμή αλλά αποφάσισε να δοκιμάσει. Πήρε το πριόνι και προσπάθησε να κόψει κάποια αλυσίδα. Προσπάθησε τόσο πολύ ώσπου το πριόνι στο τέλος έσπασε. Ο Σόζερ αγρίεψε.

- Σου είπα να προσέχεις γιατί ήταν το μοναδικό πριόνι και δεν με άκουσες. Είπα ότι όποιος παραβεί τους όρους μου δένεται.

Αμέσως κούνησε το μπαστούνι του, είπε τα λόγια και σε λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου μια τεράστια αλυσίδα είχε δέσει τον Κοράν από πάνω μέχρι κάτω. Τότε πραγματικά φοβήθηκαν όλοι. Το παιγνίδι είχε χαθεί και ποιος ξέρει τι θα γινόταν από δω και πέρα. Ο Σόζερ γελώντας δυνατά αποσύρθηκε στο καμαρίνι του και δεν ξαναβγήκε για αρκετή ώρα. Τα παιδιά πλησίασαν στον Κοράν που στην κυριολεξία πνιγόταν από τις αλυσίδες.

- Το ήξερα, είπε.

Τα λόγια από το στόμα του έβγαιναν με το ζόρι.

- Το ήξερα μέσα μου ότι θα γινόταν κάτι κακό. Και τώρα δεν μπορώ να κουνηθώ, δεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτε…

Δεν ήθελε να τους απογοητεύσει και σταμάτησε να μιλάει. Προσπαθούσε να πετάξει τις αλυσίδες από πάνω του αλλά ήταν μάταιο. Τελείως μάταιο. Στο τέλος τους είπε να προσπαθήσουν να σκεφτούν ένα τρόπο να γλυτώσουν από αυτή την κόλαση.

- Δεν υπάρχει κανένας τρόπος, ψιθύρισε ο Ανος.

- Είτε ψιθυρίζεις, είτε όχι, αυτός ο μεθύστακας ξέρει ακριβώς τι λέμε και πότε το λέμε. Διαβάζει τη σκέψη μας. Οπότε είναι κοροϊδία να μιλάμε σιγά.

Αυτή η τοποθέτηση της Μάλι ήταν απόλυτα αληθινή. Ο Λίνος γύρισε στην Κίρα και της είπε.

- Είναι αδύνατον Κίρα να μην σου είπε κάτι ο γέρος για το καράβι αυτό. Είναι τελείως αδύνατον. Κάτι θα πρέπει να σου είπε. Κάτι που θα μπορούσε να μας βοηθήσει.

Η Κίρα κούνησε αρνητικά το κεφάλι της, κοίταξε τον Κοράν και ξέσπασε σε κλάματα ανάμεσα στα δυο της χέρια.

- Δεν μου είπε τίποτε, δεν μου είπε τίποτε…, έλεγε συνέχεια κλαίγοντας.

Οι ψυχές δίπλα τους ήταν αδιάφορες. Λες και δεν υπήρχαν στο χρόνο τους. Δεν μπορούσε να τις βοηθήσει κανείς γιατί παρατήρησαν ότι καμιά τους δεν μιλούσε. Προσπάθησαν να πιάσουν κουβέντα με μερικές αλλά μάταια. Ούτε το κεφάλι τους δεν σήκωναν για να τους κοιτάξουν. Και φυσικά ούτε καν τους άκουγαν. Για τις ψυχές δεν υπήρχε τίποτα γύρω τους. Το βράδυ έπιασε και όλοι έπεσαν για ύπνο, εκτός από τον Κοράν. Προσπαθούσε να ξεφύγει από τις αλυσίδες του, πότε με τον ένα και πότε με τον άλλο τρόπο, αλλά μάταια. Νωρίς το πρωί ο Σόζερ έκανε την εμφάνισή του. Και πάλι κρατούσε ένα μπουκάλι ρούμι. Κουνώντας το μπαστούνι του φώναξε.

- Ώρα για αλλαγή.

Προχώρησε προς τις ψυχές, τις κοίταξε προσεκτικά και ξαφνικά ελευθέρωσε μια ψυχή από τα δεσμά της.

- Μπορείς να φύγεις. Έτσι και αλλιώς γρήγορα θα είσαι και πάλι εδώ.

Της έδωσε μία και την έριξε στη θάλασσα και αυτή άρχισε να κολυμπάει μέχρι που εξαφανίσθηκε. Οι αλυσίδες έμειναν κενές για λίγο χρόνο. Τα παιδιά είχαν καρφωθεί πάνω τους .

- Μην τις κοιτάτε, σε λίγο θα είναι απασχολημένες. Χα, χα, χα , χα..

συνεχιζεται...

ΚΙΡΑΝΑ- Η χώρα του αλλού- 13ο μέρος - Η μάχη της άγνοιας

13ο μέρος 

                                                       

ΚΙΡΑΝΑ- Η χώρα του αλλού - 12ο μέρος - Η μάχη της αφαίρεσης

12ο μέρος 

                                                   Η μάχη της αφαίρεσης 


- Είναι το τάγμα της αφαίρεσης του Γκορ. Είμαι ο καινούργιος σας δάσκαλος και θα σας βοηθήσω να νικήσετε και αυτό το στρατό.

- Πως; Δύο στρατιές έχω μόνο, της γνώσης και της σύνθεσης και από ότι καταλαβαίνω πρέπει να χρησιμοποιήσω το στρατό της σύνθεσης αλλά και να δώσω το πρόσταγμα τώρα δεν πρόκειται να γίνει τίποτε γιατί πρέπει να καταλάβω πρώτα τι είναι η αφαίρεση.

- Πολύ σωστά Κοράν, πολύ σωστά. Κανένας από τους στρατιώτες σου δεν πρόκειται να σε βοηθήσει αν δεν καταλάβεις γιατί τους χρησιμοποιείς. Και πρώτα από όλα πρέπει να καταλάβεις ποιος είναι ο εχθρός σου. Μπορείς να μου πεις τι είναι η αφαίρεση; Μήπως μπορείς να κατανοήσεις τι είναι η αφαίρεση; Τι κάνουν όλοι αυτοί εδώ;

- Καταστρέφουν. Καταστρέφουν ότι όμορφο υπάρχει. Αφαιρούν τα πάντα.

- Τι ακριβώς αφαιρούν Κοράν; Καταρχήν ξέρεις πως τους λένε αυτούς τους στρατιώτες; Έχουν συγκεκριμένο όνομα.

- Σαν καλικάντζαροι είναι, σκέφθηκε.

- Ναι σαν. Αλλά έχουν συγκεκριμένο όνομα. Πως τους λένε;

- Δεν ξέρω.

- Δεν πειράζει, θα σου πω εγώ. Γκούνας τους λένε. Γκούνας και αφαιρούν ότι μπορούν. Μήπως ξέρεις τι αφαιρούν;

- Τα πάντα, ότι υπάρχει στο δάσος. Όλα τα αφαιρούν.

- Υπάρχει μια λέξη που χαρακτηρίζει αυτό το δάσος. Τη γνωρίζεις;

- Αυτό το δάσος είναι γεμάτος λέξεις. Τα πάντα σε αυτό το δάσος είναι λέξεις. Ποια λέξη υπάρχει που να μην το χαρακτηρίζει ή να το χαρακτηρίζει; Οι γκούνας αφαιρούν τα πάντα.

- Αυτό είναι αλήθεια Κοράν αλλά για όλα αυτά υπάρχει μια λέξη που οι γκούνας θέλουν να εξαφανίσουν, εξαφανίζοντας όλες τις έννοιες που έχουν φτιάξει αυτό το δάσος. Γνωρίζεις αυτή τη λέξη που είναι απειλή για τους γκούνας; Αυτή ακριβώς η λέξη έχει να κάνει με τη σύνθεση και την αφαίρεση.

- Όχι δάσκαλε, δεν τη γνωρίζω.

- Και όμως τη γνωρίζετε τη λέξη. Όλοι τη γνωρίζετε. Την έχετε ακούσει πολλές φορές αλλά ίσως με διαφορετικό νόημα από αυτό που πραγματικά έχει για το δάσος του Ηλ.

- Ποια είναι αυτή η λέξη δάσκαλε; σκεπτορώτησε η Μάλι.

- Τι αφαιρούν; Το δάσος. Αφαιρούν την ήλη του δάσους, σκέφτηκε η Κίρα.

- Αυτή η λέξη δεν θα σε βοηθήσει Κίρα. Υπάρχει άλλη. Θυμάσαι τι είπαμε στην αρχή για τη συνέπεια; Συνέπεια τίνος;

- Της επιλογής; Γιατί το επιλέξαμε; σκεπτορώτησε ο Λίνος.

- Ακριβώς Λίνο. Γιατί το επέλεξες. Τι σημαίνει όμως επιλογή; Τι ακριβώς επέλεξες να κάνεις; Τι έκανες;

- Αντιμετώπισα τον Γκορ.

- Τι ακριβώς αντιμετώπισες Λίνο;

- Το στρατό του Γκορ.

- Που ήταν τι; Τι ήταν ο στρατός του Γκορ;

- Λέξεις. Τις αντιμετώπισα με άλλες λέξεις.

- Επιλογή λοιπόν σημαίνει, πράξη επί του λόγου;

Ο Κοράν σήκωσε τα φρύδια του και σκεπτορώτησε το δάσκαλό του.

- Οι γκούνας τρώνε το δάσος. Το δάσος που έχει κτισθεί στην επικράτηση των λέξεων της επιλογής μου πάνω στις λέξεις του Γκορ. Μου αφαιρούν την επιλογή μου, μου αφαιρούν το λόγο. Οι γκούνας δάσκαλε τρώνε το λόγο. Το λόγο των πραγματικών λέξεων πάνω στις οποίες είναι κτισμένο το δάσος του Ηλ. Οι γκούνας τρώνε τις έννοιες του λόγου.

Δεν περίμενε καμία σκεπτοεπιβεβαίωση και αμέσως φώναξε.

- Στρατιώτες της σύνθεσης στη θέση σας. Στη σύνθεση του λόγου.

Το δίχως άλλο ένα λευκό σύννεφο από κατάλευκους μεγάλους αετούς ξεπετάχθηκε μπροστά τους. Χιλιάδες λευκοί, πανέμορφοι αετοί και κάθε ένας από αυτούς έπιανε και ένα γκούνας και το σήκωνε ψηλά και μετά το πέταγε κάτω. Και εκεί που έπεφτε κάθε γκούνας γινόταν μια νεροπηγή και έτσι έγιναν χιλιάδες νεροπηγές, καταγάλανες νεροπηγές και όλες αυτές οι νεροπηγές στο τέλος έγιναν ποτάμι και μετά λίμνη και η λίμνη αυτή πλημμύρισε το δάσος και τελικά το δάσος βρέθηκε μέσα σε καταγάλανα νερά που περιέκλειαν τα δέντρα, το καταπράσινο λιβάδι, τον χρυσοκίτρινο αιθέρα, τα πάντα και τα γκούνας εξαφανίσθηκαν τελείως.

- Μπράβο σου Κοράν, μπράβο σου, σκέφθηκαν όλοι και θέλησαν να χειροκροτήσουν.

- Αυτό το δάσος είναι μια σύνθεση. Η δική σας σύνθεση. Ο λόγος και οι έννοιές του είναι η πηγή της ζωής. Είναι η πηγή της πραγματικής ύπαρξης. Η πραγματική ύπαρξη μπορεί να βαδίσει στο λόγο και να κατανοήσει το λόγο της. Ο λόγος έχει αφαιρεθεί από τους ανθρώπους και κάθε τι που αφαιρεί το λόγο είναι και ένα γκούνας που τελικά μόνο οι λευκοί αετοί μπορούν να τον σηκώσουν και να το εξαφανίσουν. Οι λευκοί αετοί σας, ο στρατός της σύνθεσης, ο αετός που πετάει ψηλά, συμβολίζουν την πίστη σας να βαδίσετε στο δρόμο της επιλογής σας. Και αυτοί θα είναι για πάντα από εδώ και πέρα μέσα στο δάσος του Ηλ. Και πίστη είναι η πράτουσα βούληση. Κοιτάξτε τους πως πετάνε. Η πίστη θα προστατεύει πάντα το δάσος του Ηλ. Και τώρα σας αφήνω γιατί έχετε να δώσετε ίσως την πιο σκληρή σας μάχη.

(συνεχίζεται )

ΚΙΡΑΝΑ- Η χώρα του αλλού - 11ο μέρος - Η μάχη της αδράνειας.

11ο μέρος 
                                                          Η μάχη της αδράνειας 


- Σου επιτίθεται η αδράνεια Κοράν και είναι από το πιο τρομερά όπλα που έχει ο Γκορ, σου επιτίθεται η αδράνεια.

Η φωνή αυτή ήταν γλυκιά ανδρική φωνή.

- Μου επιτίθεται η αδράνεια; Πως μου επιτίθεται η αδράνεια; Μπορεί και επιτίθεται η αδράνεια; Η αδράνεια είναι αδράνεια, δεν κινείται. Επομένως δεν μπορεί να επιτεθεί.

- Κοίταξε το δάσος σου Κοράν, κοίταξε το δάσος σου, σου επιτίθεται η αδράνεια.

Ξαφνικά ο χρόνος άρχισε να χάνεται. Η κίνηση του δάσους είχε σταματήσει. Η ήλη του ήταν ακίνητη. Ένα χωνί στο βάθος του δάσους, εκεί που δεν έφτανε το μάτι των παιδιών, τα ρουφούσε όλα. Ξερίζωνε τα δέντρα που σαν ιπτάμενοι δίσκοι με φοβερή ταχύτητα εξαφανίζονταν μέσα στο χωνί. Το ίδιο και τα λουλούδια, ο δρόμος άρχισε να διπλώνεται σαν χαλί και να πετάει προς το χωνί και ο αιθέρας συρρικνωνόταν και έγινε μια κίτρινη μάζα που το χωνί την τραβούσε και αυτή. Το χωνί τα ρουφούσε όλα.

- Τι τα τραβάει δάσκαλε; σκεπτορώτησε ο Κοράν.

- Τα έλκει είναι η έκφραση Κοράν, τα έλκει. Η αδράνεια τα έλκει, μπορεί να τα κάνει όλα μια μικρή τελεία, είναι από τα πιο φοβερά όπλα του Γκορ.

- Και πως θα την αντιμετωπίσω αυτή την κατάσταση; Εγώ γνώριζα ότι η αδράνεια δεν κάνει τίποτα. Αυτή είναι άλλη αδράνεια;

- Ούτε και εμείς ξέρουμε αυτή την αδράνεια, σκέφτηκαν και οι υπόλοιποι.

- Αυτό δεν είναι αλήθεια. Η γνώση είναι μέσα σας. Μπορεί να μην έχετε ακούσει για την αδράνεια αυτή, αλλά η γνώση της είναι μέσα σας. Ξέρεις πως θα την αντιμετωπίσεις αυτή την κατάσταση Κοράν. Έχεις το αντίστοιχο τάγμα του λόγου σου. Αλλά για σκεφτείτε όλοι, γιατί θελήσατε να ξεκινήσετε για την Κιράνα;

- Για τη δόξα, για τι άλλο; σκέφτηκε ο Ανος. Τη σκέψη του αυτή την ακολούθησαν και οι υπόλοιποι με τη δική τους.

- Από φιλοδοξία λοιπόν. Για να κάνετε τη Σινίτρα την πιο διάσημη παιδική ομάδα στον κόσμο. Και αυτό χωρίς να γνωρίζετε τι είναι η Κιράνα. Βασιστήκατε σε ότι είχατε ακούσει. Έτσι δεν είναι;

Κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι ο δάσκαλος αυτός έλεγε βλακείες. Αυτή ήταν η αλήθεια και την αλήθεια τη γνώριζαν. Ο δάσκαλός τους συνέχισε.

- Αν γνωρίζατε τις δυσκολίες αυτού του ταξιδιού θα ξεκινούσατε; Αν γνωρίζατε τους κινδύνους αυτού του ταξιδιού θα ξεκινούσατε; Αν γνωρίζατε όσα δεν γνωρίζατε όταν ξεκινήσατε το ταξίδι αυτό, θα κάνατε το ίδιο; Η επιλογή σας θα ήταν ακριβώς η ίδια αν είχατε τότε τη γνώση που έχετε σήμερα;

Οι σκέψεις τους μπερδεύτηκαν. Αλλά μια σκέψη του Κοράν άρχισε να ξεκαθαρίζει λίγο τα πράγματα.

- Είχαμε αποφασίσει το δρόμο αυτό να τον δείξουμε σε όλους και όχι να τον κρατήσουμε μόνο για τον εαυτό μας.

Αυτό ήταν αλήθεια, όλοι το θυμήθηκαν.

- Και τι σημαίνει αυτό; Πως ότι κάνατε δεν το κάνατε από φιλοδοξία αλλά από τη θέλησή σας να δείξετε κάτι καλό σε όλους; Και αυτό φιλοδοξία δεν είναι; Μια άλλη μορφή της φιλοδοξίας. Επομένως η φιλοδοξία σας οδήγησε εδώ και για το λόγο αυτό σας επιτίθεται η αδράνεια. Όπως η φιλοδοξία σας έλκει σε κάτι που πιθανόν να μην κάνατε αν γνωρίζατε τις δυσκολίες του έτσι και η αδράνεια έλκει το δάσος και σε λίγο θα το διαλύσει. Τι θα κάνετε για αυτό; Πως θα αντιμετωπίσετε την αδράνεια;

Η Μάλι έκανε μια σκέψη…

- Μπορεί να ξεκινήσαμε από φιλοδοξία αλλά η ερώτηση που κάνουμε τώρα που έχουμε δει είναι αν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω ή να πάμε μπροστά γνωρίζοντας ότι μπορεί να δούμε και πράγματα πιο τρομερά από αυτά. Τι θέλουμε πραγματικά; Και αυτή είναι μια πραγματική επιλογή που θα πρέπει να κάνουμε όλοι τώρα.

- Μπροστά, μπροστά, σκέφτηκαν όλοι. Και ξαφνικά μια λέξη τους ήρθε στο μυαλό. Κίνηση, δεν υπήρχε και τίποτε άλλο από την κίνηση.

Ο Κοράν φώναξε.

- Στρατιώτες της κίνησης στη θέση σας.

Ένα λευκό σύννεφο από κάτασπρα περιστέρια ξεχύθηκε μπροστά τους και τράβηξε για το βάθος εκεί που το μάτι χανόταν. Εκεί όπου βρισκόταν αυτό το φοβερό χωνί που τα ρουφούσε όλα. Τα περιστέρια άρχισαν να κάνουν κύκλους γύρω από το χωνί. Στην αρχή σιγά, σιγά και μετά όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα και περιστροφικά γύρω από το χωνί της αδράνειας. Σε λίγο το φοβερό χωνί άρχισε να συρρικνώνεται ώσπου στο τέλος εξαφανίσθηκε σαν μια μικρή τελεία και το δάσος του Ηλ άρχισε να ξαναστήνεται όπως ακριβώς είχε ξεριζωθεί. Τα δέντρα πετούσαν ανάποδα αυτή τη φορά και πήγαιναν στη θέση τους, το καταπράσινο λιβάδι στρωνόταν σαν χαλί, ο λευκός δρόμος το ίδιο, τα λουλούδια πετώντας προς τα πίσω πήραν με τη σειρά τους το χώρο τους και ο αιθέρας, ο χρυσοκίτρινος αιθέρας άρχισε να γυρίζει προς τα πίσω όπως ακριβώς είχε ρουφηχτεί πριν από λίγο από την αδράνεια. Σε λίγο όλα ήταν στη θέση τους. Και σε μια στιγμή γύρισε και ο χρόνος. Η ήλη άρχισε να κινείται, το δάσος του Ηλ άρχισε να κινείται.

- Δεν την είδα την αδράνεια, σκεπτοείπε στο δάσκαλό του ο Κοράν.

- Δεν την βλέπεις την αδράνεια Κοράν μέχρι να μάθεις πως λειτουργεί. Απλά γνωρίζεις ότι υπάρχει και είναι παντού. Γνωρίζεις ότι έλκει τα πάντα. Αυτό πρέπει να το γνωρίζεις και να ξέρετε όλοι σας ότι μόνο η πραγματική κίνηση διώχνει την αδράνεια. Μόνο η πραγματική κίνηση εξουδετερώνει την αδράνεια. Κοίταξε το λευκό στρατό της κίνησης Κοράν.

Τα λευκά περιστέρια άρχισαν να αλλάζουν και το άσπρο σύννεφο πήρε ένα πρασινογάλαζο χρώμα και το χρώμα αυτό άρχισε να διαπνέει όλο το δάσος, πρασινογάλαζες γραμμές που κινούνταν ακανόνιστα στο χώρο του δάσους δίνοντας μια άλλη εικόνα, μια άλλη πνοή, παίρνοντας διάφορες κατευθύνσεις, χωρίς να ακολουθούν κάποιον άνεμο, αλλά κινούμενες μόνες τους, χωρίς καμία υποβοήθηση ή έλξη, χωρίς καμία απολύτως δύναμη να τα πηγαίνει οπουδήποτε. Πήγαιναν απλά μόνο όπου η κίνηση της ύλης του δάσους τις καλούσε.

- Αυτή είναι η κίνηση Κοράν. Το κινούμενο δεν είναι κίνηση γιατί το κινούμενο μπορεί να έλκεται. Δεν είναι πανέμορφη; Η κίνηση έχει σημασία και όχι το κινούμενο. Να θυμάσαι ότι όταν δεν κινείσαι, έλκεσαι. Πως σας φαίνεται το δάσος σας τώρα;

Δεν είχαν να πουν τίποτα. Τέτοιο θέαμα δεν υπήρχε σε ολόκληρο τον κόσμο. Τέτοια εικόνα δεν θα μπορούσε να ζωγραφίσει ούτε και ο καλύτερος ζωγράφος και ας μην είχαν ιδέα από τα ονόματα των ζωγράφων.

Αφαίρεση

Ώσπου ξαφνικά δεκάδες μαύροι καλικάντζαροι κακάσχημοι, χωρίς στόμα, με μυτερά αυτιά και με τρία μάτια στη σειρά, χωρίς ρούχα παρά μόνο με ένα ένδυμα στη μέση τους, καμπουριασμένοι και με μακριά γαμψή μύτη, άρχισαν να κατακλύζουν το πανέμορφο δάσος και να ξεριζώνουν τα λουλούδια, τα δέντρα, να ρουφάν τον αέρα και να αφαιρούν ότι υπήρχε και δεν υπήρχε. Όλοι τρόμαξαν. Σαν να ξεφύτρωσαν από τη μέση του πουθενά και ολοένα και πλήθαιναν και πλήθαιναν και πλήθαιναν και ξερίζωναν και έσκαβαν και το λιβάδι του δάσους· και το δρόμο τον ξερίζωναν και το δάσος άρχισε να καταστρέφεται και ολοένα και πλήθαιναν αυτοί οι καλικάντζαροι. 

(συνεχίζεται )

ΚΙΡΑΝΑ- Η χώρα του αλλού- 10ο μέρος- Η μάχη με το ρήγμα του χρόνου

10ο μέρος 

                                                    Η μάχη με το ρήγμα του χρόνου 

- Είμαι ο καινούργιος σας δάσκαλος. Αυτή η μάχη που έρχεται είναι λίγο διασκεδαστική. Αλλά και πολύ επικίνδυνη και θα χρειαστείς πολύ σκέψη Κοράν για να τα καταφέρεις. Αυτή τη μάχη Κοράν, θα τη δώσεις μόνος σου. Μακριά από τη σκέψη των συντρόφων σου. Νομίζω ότι σου επιτίθεται το τάγμα του ρήγματος. Ο Γκορ μετά το τέρας στέλνει το ρήγμα. Παρατήρησέ το λίγο πως λειτουργεί και θα τα πούμε.

Ο Κοράν προσπάθησε σε μια ματιά να πάρει όλο τον ορίζοντα που είχε μπροστά του. Δεν έβλεπε τίποτε το διαφορετικό από τις άλλες φορές.

- Δεν υπάρχει τίποτε, σκεπτοείπε στο δάσκαλό του.

- Τι εννοείς Κοράν; Και αυτό που βλέπεις τι είναι;

- Εννοώ δεν υπάρχει τίποτε διαφορετικό από ότι έβλεπα πριν. Το λιβάδι, τα δέντρα, ο χρυσός αιθέρας, ο λευκός δρόμος με τα χαμογελαστά του λουλούδια, δεν έχει αλλάξει κάτι. Όλα ίδια είναι. Τι είναι το ρήγμα; Τι είναι αυτός ο στρατός που έχει ο Γκορ; Ούτε βλέπω το κίτρινο σύννεφο, ούτε και τους σιχαμερούς μαύρους στρατιώτες του.

- Έχεις δίκιο Κοράν, αυτό βλέπεις. Αλλά αυτό που βλέπεις υπάρχει;

- Φυσικά και υπάρχει, αφού το βλέπω.

Ο δάσκαλός του χαμογέλασε και σε μια στιγμή ο Κοράν ένοιωσε μια ζαλάδα και λιποθύμησε. Όταν άνοιξε τα μάτια του, το όμορφο δάσος είχε εξαφανισθεί. Στη θέση του δεν υπήρχε απολύτως τίποτε. Μπορείτε να φανταστείτε το τίποτα; Δεν έχει χρώμα, δεν έχει σχήμα, δεν έχει κίνηση, δεν έχει ζωή. Είναι τίποτα. Ο Κοράν είδε το τίποτα και το μόνο που επιβεβαίωνε την ύπαρξή του ήταν η σκέψη του. Δεν χρειαζόταν να κοιτάξει πουθενά, δεν υπήρχε τίποτα. Τότε φοβήθηκε. Δεν υπήρχε χρώμα, σχήμα, κίνηση. Ήταν μόνος του σε ένα χώρο όπου ακριβώς χωρούσε. Δεν υπήρχε τίποτε άλλο από αυτό. Κάλεσε το δάσκαλό του πολλές φορές αλλά δεν ήρθε. Δεν πήρε καμία απολύτως απάντηση. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κινεί τα χέρια του και το σώμα του. Ούτε καν τα πόδια του, δεν υπήρχε χώρος για να κινηθεί. Αισθάνθηκε πνιγμένος, περιορισμένος, άρχισε να ιδρώνει και σε κάποια στιγμή άρχισε να κλαίει.

- Γιατί κλαις Κοράν; ξαναγύρισε η φωνή του δασκάλου του.

- Γιατί είμαι μόνος μου, δεν υπάρχει τίποτε εδώ. Που είναι οι φίλοι μου;

- Γιατί το λες αυτό; Υπάρχεις εσύ, αυτό είναι τίποτα;

- Ναι, αλλά εγώ δεν μπορώ να κινηθώ ούτε και με βλέπω. Είναι σαν να μην υπάρχω.

- Θα προτιμούσες να μην υπάρχεις Κοράν; Θα ήταν καλύτερα; Θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχες από το να νομίζεις ότι δεν υπάρχεις;

- Γιατί, εσύ το θεωρείς ύπαρξη αυτό; Είτε είμαι, είτε δεν είμαι, είναι άχρηστο.

- Αυτό είναι αλήθεια. Μια ύπαρξη που δεν υπάρχει είναι τίποτε. Τι είναι το τίποτα Κοράν; Το έξω από εσένα ή το μέσα σε σένα; Γιατί έξω από εσένα δεν υπάρχει όντως τίποτα, αν δεν υπάρχει κάτι μέσα σου. Αλλά μήπως τώρα που αντιλαμβάνεσαι ότι έξω από σένα δεν υπάρχει τίποτα θα ήθελες να κοιτάξεις λίγο μέσα σου; Ίσως εκεί βρεις κάτι. Τι θα έλεγες για αυτό; Αφού έξω δεν υπάρχει τίποτε που να σου τραβάει τη σκέψη και την προσοχή καλά θα ήταν να κοιτάξεις μέσα σου. Έχεις όλο το χρόνο και το χώρο για να το κάνεις αυτό. Δεν σε κυνηγάει τίποτε, δεν έχεις άλλο χώρο από τον εαυτό σου. Μπορείς να τον κοιτάξεις στο εσωτερικό του. Γιατί εξωτερικό, δεν υπάρχει.

- Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς. Μπορείς να μου εξηγήσεις τι εννοείς ?

- Είναι απλό Κοράν, αν κοιτάξεις λίγο μέσα σου μπορεί να βρεις κάτι, γιατί έτσι όπως σε βλέπω έξω από σένα δεν υπάρχει απολύτως τίποτα.

- Και τι να κοιτάξω μέσα μου; Τι υπάρχει μέσα μου για να κοιτάξω που θα μπορούσε να είναι κάτι;

- Τι αισθάνεσαι; Τι αισθάνεσαι κοιτάζοντας το τίποτα;

- Κενό, αισθάνομαι ένα κενό. Αισθάνομαι ένα ρήγμα.

- Μπορείς να το προσδιορίσεις; Μπορείς να προσδιορίσεις αυτό το κενό; ή διαφορετικά το ρήγμα, όπως λες;

- Όχι, απλά το αισθάνομαι. Και δεν ξέρω τι έγινε. Που πήγαν τα δέντρα, τα λουλούδια, το λιβάδι, που πήγαν όλα αυτά; Που είναι οι φίλοι μου; Και πότε έγινε αυτό; Πως έγινε αυτό;

- Το έξω Κοράν είναι το μέσα μας. Δεν υπάρχει τίποτε έξω που δεν υπάρχει μέσα μας. Ότι βλέπουμε, ότι αντιλαμβανόμαστε δεν είναι τίποτε άλλο από το εσωτερικό μας. Αν το εσωτερικό μας είναι τίποτε και το εξωτερικό μας είναι τίποτε. Αν το εσωτερικό μας είναι κάτι και το εξωτερικό μας είναι κάτι. Μπορείς να κυβερνήσεις αεροπλάνο;

- Όχι, γιατί δεν ξέρω.

- Ακριβώς. Για να κάνεις κάτι θα πρέπει να έχεις τη γνώση του. Για το τίποτε δεν χρειάζεσαι καμία γνώση. Για να αγαπήσεις θα πρέπει να γνωρίζεις τί είναι αγάπη, για να οργισθείς θα πρέπει να γνωρίζεις την οργή, για να γελάσεις θα πρέπει να έχει τη γνώση του αστείου, για ότι κάνεις θα πρέπει να έχεις την αντίστοιχη γνώση, αλλά για το τίποτε δεν χρειάζεται καμία γνώση. Γιατί το τίποτα, είναι τίποτα. Και τώρα αφού κατάλαβες τι είναι το εξωτερικό σχετικά με το εσωτερικό για πες μου τι είναι ο χρόνος; Έχεις τη γνώση του χρόνου;

- Ώρες, ο χρόνος είναι ώρες, ημέρες, εβδομάδες, αυτό είναι.

- Το βλέπεις αυτό πουθενά; Βλέπεις πουθενά ώρες, ημέρες, εβδομάδες, τις έχεις μέσα σου; Δεν τις έχεις μέσα σου, άρα δεν υπάρχουν ούτε και έξω. Τι ώρα είναι Κοράν, τι ημέρα, τι έτος, τι εβδομάδα; Μπορείς να μου πεις; Και μη μου πεις ότι δεν σε αντιλαμβάνεσαι. Επομένως σε αντιλαμβάνεσαι χωρίς το χρόνο σου; Γιατί αν ο χρόνος είναι ότι λες, τότε αυτό δεν υπάρχει. Και τι υπάρχει τώρα Κοράν; Τι υπάρχει τώρα; Υπάρχει το τώρα; Αφού δεν υπάρχει το χθες, ούτε το αύριο, πως μπορεί να υπάρχει το τώρα; Που είναι το τώρα Κοράν, μπορείς να μου το δείξεις; Γιατί εγώ δεν το βλέπω έτσι όπως εσύ εννοείς το χρόνο.

- Τίποτε, τώρα δεν υπάρχει τίποτε. Μόνο η συζήτηση μαζί σου υπάρχει.

- Άρα υπάρχει κάτι και αυτή είναι η συζήτηση μαζί μου. Και που είναι αυτή έξω ή μέσα σου;

- Μέσα μου, που αλλού να είναι; Αφού έξω δεν υπάρχει τίποτε.

- Πως μπορεί Κοράν κάτι που υπάρχει μέσα σου να μην υπάρχει έξω; Δεν είπαμε ότι το εσωτερικό είναι το εξωτερικό; Και αφού μέσα σου υπάρχει μια συζήτηση, αυτή θα έπρεπε να είναι και έξω. Σωστά ή λάθος;

- Έτσι είναι. Αλήθεια, είναι αυτό.

- Επομένως, που είναι έξω η συζήτηση αυτή; Τη βλέπεις;

Ο Κοράν για μια στιγμή χάθηκε. Ο δάσκαλός του τον είχε μπερδέψει. Σκέφθηκε, αλλά δεν μπόρεσε να δώσει καμιά απάντηση. Η σκέψη του άρχισε να χάνεται και το μόνο που μπόρεσε να πει ήταν, «Δεν ξέρω. Δεν ξέρω…»

- Δεν πειράζει Κοράν. Δεν σου ζήτησε κανείς να ξέρεις. Οι περισσότεροι σου λένε να μάθεις, αλλά δεν μπορούν να σου πουν τι πρέπει να μάθεις. Τι είναι ο χρόνος; Μπορείς να μου πεις τι είναι ο χρόνος; Γιατί απέναντι στο ρήγμα του τίποτα, μόνο με το χρόνο μπορείς να κερδίσεις αυτή τη μάχη. Τι είναι ο χρόνος Κοράν; Αν απαντήσεις θα έχεις βρει το χρόνο και θα έχεις νικήσει το ρήγμα. Ο χρόνος είναι κάτι, το ρήγμα είναι τίποτα. Μπορείς να απαντήσεις σε αυτή την ερώτηση; Έχεις όση σκέψη χρειάζεται, γιατί ακόμα χρόνο δεν έχεις αφού δεν τον γνωρίζεις. Για την ακρίβεια, έχεις όσο χρόνο θέλεις, γιατί ακριβώς δεν έχεις χρόνο. Μπορείς να απαντήσεις σε αυτή την ερώτηση;

Ο Κοράν σκέφθηκε και τελείως αυθόρμητα είπε.

- Ο χρόνος είναι τελικά εμείς οι ίδιοι. Όπως ακριβώς είμαστε κάθε στιγμή. Στο χώρο μας. Δεν υπάρχει χρόνος χωρίς εμάς. Είμαστε εμείς οι ίδιοι, γιατί αυτή τη στιγμή υπάρχω μόνο εγώ. Εμένα αντιλαμβάνομαι και τίποτε άλλο και τελικά ο χρόνος είναι εμείς οι ίδιοι κάθε στιγμή που αυτό το αντιλαμβανόμαστε. Αυτός είναι ο χρόνος.

- Πολύ σωστά Κοράν, τώρα θα ζαλιστείς λίγο, αλλά θα συνέλθεις.

Μια ελαφριά ζαλάδα, μια δίνη, ένα στροβίλισμα και ο Κοράν βρέθηκε σε μια άλλη διάσταση. Σε ένα βουνό. Γύρω του υπήρχαν αλυσοδεμένοι άνθρωποι που κτυπούσαν πέτρες με σφυριά. Προσπαθούσαν να τις σπάσουν. Αλλά το έκαναν με συγκεκριμένο ρυθμό.

- Τι είναι εδώ ; ρώτησε ο Κοράν.

- Ότι αντιλαμβάνεσαι. Τι αντιλαμβάνεσαι;

- Ανθρώπους να είναι δεμένοι και να κτυπούν πέτρες στο βουνό.

- Αυτή είναι η γνώση σου σήμερα. Γιατί άραγε βρέθηκες σε αυτό το βουνό; Και γιατί δεν κτυπάς και εσύ πέτρες;

- Δεν ξέρω, αλλά τι σημαίνει αυτό;

- Έχουν χρόνο αυτοί οι άνθρωποι Κοράν;

- Έχουν, αφού υπάρχουν και κτυπούν πέτρες, έχουν χρόνο.

- Αυτό βλέπεις εσύ, εκείνοι τι βλέπουν; Γνωρίζουν αν υπάρχουν; Το ξέρεις αυτό; Στο είπαν;

- Όχι, αυτό είναι αλήθεια.

- Επομένως έχουν χρόνο Κοράν αυτοί οι άνθρωποι;

- Δεν ξέρω, δεν μπορώ να αποφασίσω εγώ για αυτούς. Αυτό πρέπει να το απαντήσουν οι ίδιοι. Εκείνο που ξέρω είναι ότι αυτή τη στιγμή είμαι σε ένα ξερό βουνό που βλέπω άλλους να βαράνε πέτρες. Γιατί αυτό;

- Θα πρέπει να μου απαντήσεις σε μια ερώτηση. Γιατί δεν κτυπάς και εσύ πέτρες σε αυτό το βουνό;

Ο Κοράν σκέφθηκε αρκετά και δεν κουράστηκε να βρει την απάντηση. Είχε ήδη αρχίσει να κατανοεί σιγά, σιγά πως σκεφτόντουσαν οι δάσκαλοί του.

- Νομίζω γιατί είμαι παιδί ακόμα.

- Και τι σημαίνει αυτό Κοράν;

- Ότι έχω τη δυνατότητα να μην φτάσω στο σημείο να κτυπάω πέτρες όπως αυτοί.

- Και πως θα γίνει αυτό;

- Οι άνθρωποι αυτοί δεν έφτασαν τυχαία εδώ, δεν κατάλαβαν ποτέ τι έκαναν και τι ήθελαν και τελικά έχασαν το χρόνο τους.

- Δεν έφτασαν τυχαία εδώ; Εσύ πως έφτασες εδώ;

Τότε θυμήθηκε το γέρο που τους έδωσε το ρολόι του, πριν φτάσουν στο βράχο. …Όποιος δεν κατανοεί γιατί ο γέρος που κρατάει μπαστούνι το κρατάει, τότε φτιάχνει το δικό του μπαστούνι… και σκέφθηκε ότι δεν ήταν και τόσο τυχαίο το ότι βρέθηκε σε εκείνη τη στιγμή γιατί αν ο γέρος δεν είχε δώσει το ρολόι του πιθανόν να μην έμπαιναν ποτέ στο άρμα του Μοκίρ.

- Εσύ τι λες; Τυχαία δεν έφτασες; Τυχαία δεν σου δόθηκε το ρολόι από το γέρο; Τυχαία δεν ήταν όλα;

Ο δάσκαλός του τον ρωτούσε επίμονα.

- Θέλεις να πεις, δάσκαλε, ότι το ρήγμα είναι η τυχαία ζωή των ανθρώπων;

- Αν το έλεγα αυτό εσύ τι θα έλεγες ότι είναι ο χρόνος;

- Αυτό που ξέρω σήμερα είναι ότι ο χρόνος είναι η δική μου στιγμή.

- Τυχαία στιγμή; κάθε τυχαία στιγμή είναι χρόνος;

- Όχι, κάθε στιγμή που δεν έχει να κάνει με το πριν και το μετά αλλά με την ίδια τη στιγμή. Αυτός είναι ο χρόνος.

Δεν χρειάσθηκε να πει τίποτε άλλο και ξαφνικά βρέθηκε πάλι στη θέση που ήταν πριν έρθει ο δάσκαλός του. Κοίταξε το όμορφο δάσος και ξαφνικά εκεί που ήταν ακίνητο το είδε να κινείται, σαν ένα, σαν σύνολο. Δεν ήταν ακίνητο πλέον αλλά κινιόταν, κινιόταν με ελαφριές κινήσεις και η ακινησία είχε πάρει ζωή. Τα δέντρα κινιόντουσαν σε μια περίεργη κίνηση λες και ο χρόνος ήταν η ήλη τους, το λιβάδι κινιόταν με την ίδια κίνηση, ο δρόμος το ίδιο, τα λουλούδια το ίδιο. Ο χρόνος ήταν η κινητική τους ήλη. Δεν κινιόντουσαν στον εξωτερικό χώρο αλλά στον εσωτερικό τους χώρο, κινιόταν η ήλη τους. Αυτό κινιόταν, η ήλη τους.

- Αυτός είναι ο χρόνος Κοράν, αυτός κινεί τα πάντα. Αυτός κινεί την ήλη σε αυτό το δάσος και από εδώ και πέρα αυτό το θέαμα δεν θα το ξεχάσεις ποτέ. Η ακινησία που έβλεπες προηγουμένως όσο όμορφη και αν ήταν, δεν ήταν πραγματική. Θα το καταλάβεις αργότερα αυτό και σύντομα. Ο χρόνος κινεί την ήλη σε αυτό το δάσος Κοράν. Και αυτή τη μάχη την κέρδισες όταν κατανόησες ότι ο χρόνος δεν είναι τίποτε άλλο παρά η σχέση μας με τη στιγμή και η γνώση που αυτή η στιγμή φέρνει. Το παρελθόν είναι μνήμη και δεν υπάρχει. Το μέλλον είναι προσδοκία και δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η γνώση της στιγμής και αυτή η γνώση δημιουργεί το χρόνο και ετοιμάσου για τον άλλο σου δάσκαλο γιατί ξεκινάει η νέα σας μάχη.

- Μπράβο Κοράν, ήταν η σκέψη όλων.

- Ασύλληπτο, σκέφθηκε.

(συνεχιζεται )

ΚΙΡΑΝΑ- Η χώρα του αλλού - 9ο μέρος - Η μάχη του μίσους .

9ο μέρος 

                                                 

                                                   Η μάχη του μίσους 

- Είμαι η τέταρτη δασκάλα σας και όπως και οι προηγούμενοι θα σας βοηθήσω να δώσετε την επόμενη μάχη σας. Μήπως ξέρετε τι σας επιτίθεται, ήδη;

- Τόσο γρήγορα; Δεν ξέρω, σκεπτοαπάντησε, βιαστικά, ο Κοράν.

Η σκέψη όλων συμφώνησε μαζί του.

- Το μίσος Κοράν, μετά τη χωριστικότητα ο Γκορ στέλνει το μίσος. Είστε έτοιμοι να το αντιμετωπίσετε; Και αυτός είναι ένας από τους πιο φοβερούς στρατούς του Γκορ.

- Τη γνωρίζω τη λέξη αυτή. Είναι η μόνη που γνωρίζω και την έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές. Και από ότι βλέπω ο στρατός αυτός είναι ήδη πολύ κοντά, σκέφτηκε ταραγμένος ο Κοράν.

- Αυτό είναι αλήθεια, αλλά μήπως μπορείς να διακρίνεις πόσο κοντά είναι αυτός ο στρατός;

- Ένα τέρας είναι, ένα φοβερό τέρας και έρχεται γρήγορα προς τα πάνω μου, τρέχει πολύ γρήγορα. Έχει πολλά κεφάλια, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο τέρας στη ζωή μου και περνάει μέσα από το δάσος χωρίς να το αγγίζει, δεν καταστρέφει το δάσος όπως τα προηγούμενα, αυτό το τέρας έρχεται προς τα μένα. Εμένα θέλει να φάει.

- Ηρέμησε Κοράν είναι και αυτή μια μάχη. Αυτό είναι το τέρας του μίσους. Με τα πολλά κεφάλια, που λυσσαλέα επιτίθεται όπου βρει, με τις κοφτερές γλώσσες και τα ατσάλινα δόντια, με τις αγκαθωτές φτερούγες και κάθε κεφάλι βγάζει τόνους φωτιά, αν θέλει, και πράγματι αυτό το τέρας έρχεται προς τα πάνω σου. Δεν ενδιαφέρεται για το δάσος, για σένα ενδιαφέρεται. Θα το αντιμετωπίσεις ή όχι; Με ποιο στρατό Κοράν; Με ποιο στρατό;

- Δεν ξέρω, αρχίζει και πετάει και βέλη, πύρινα αγκαθωτά βέλη, τα βλέπω να πλησιάζουν.

- Σκέψου Κοράν, έχεις το στρατό να αντιμετωπίσεις το τέρας του μίσους. Και γρήγορα γιατί ολοένα και πλησιάζει. Ποιος σε μισεί Κοράν; Ποιον μισείς; Τι είναι εκείνο που μπορεί να νικήσει το μίσος;

- Κανένα δεν μισώ. Μπορεί να διαμαρτυρήθηκα κάποτε για την τιμωρία που μου έβαλαν οι γονείς μου επειδή άργησα να γυρίσω στο σπίτι, μπορεί να ευχήθηκα να εξαφανισθούν, αλλά δεν μισώ κανένα.

- Σε μισούν οι γονείς σου Λίνο; Σε μισούσαν τις φορές που σε κτύπησαν; Σε μισεί ο πατέρας σου όταν σε κτυπάει και από ότι λες έχει χέρι αρκούδας; Θέλεις πραγματικά να κοπεί αυτό το χέρι; Το τέρας έρχεται κατά πάνω σας.

Το τέρας του μίσους είχε φτάσει σε απόσταση αναπνοής και τα παιδιά την τελευταία στιγμή το μόνο που μπόρεσαν να σκεφτούν ήταν..

- Δεν κάναμε τίποτα κακό, μια ιδέα μας ήταν, μια ιδέα είναι το μίσος τίποτα περισσότερο από αυτό.

Περίμεναν να εξαφανισθούν από τη γη, περίμεναν να γίνουν μια μπουκιά σε ένα από τα στόματα του τέρατος αλλά άκουσαν τη φωνή της δασκάλας τους. Άνοιξαν τα μάτια τους. Στη θέση του τέρατος, ακριβώς μπροστά τους, είχε ξεφυτρώσει ένα πανέμορφο λευκό λουλούδι, με ανθούς που είχαν περίεργα σχήματα.

- Το μίσος δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ιδέα που έχουμε στο μυαλό μας και αυτή η ιδέα μισεί. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει και όταν το καταλάβουμε εκείνο το τέρας του μίσους που γίνεται θηρίο και τρώει τα σωθικά μας, θα γίνει ένα πανέμορφο λουλούδι. Ξέρετε πως λέγεται αυτό το πανέμορφο λευκό λουλούδι που έχετε μπροστά σας;

- Όχι, σκεπτοαπάντησαν όλοι μαζί.

- Αυτό το λουλούδι λέγεται δρόμος. Είναι ένας κατάλευκος δρόμος πάνω στον οποίο βαδίζουμε όταν φύγει η ιδέα του μίσους από μέσα μας.

Το λουλούδι κινήθηκε από τη θέση του και ένας κατάλευκος δρόμος άρχισε να ανοίγεται στη μέση του λιβαδιού. Το πανέμορφο Ηλ, συμπληρώθηκε με αυτόν τον κατάλευκο δρόμο, πλαισιωμένο από εκείνα τα περίεργα χαμογελαστά κατάλευκα λουλούδια, ίδια με εκείνο που τον άνοιξε. Η δασκάλα τους φεύγοντας, τους είπε.

- Αυτός ο δρόμος είναι ο λευκός δρόμος της ενότητας στην οποία βαδίζουμε όταν αποβάλουμε από μέσα μας την ιδέα του μίσους. Κοιτάξτε τον καλά, γιατί τελικά το μίσος εμποδίζει τους ανθρώπους από το να είναι ενωμένοι μεταξύ τους. Και όχι το μίσος του ενός προς τον άλλον, αλλά το μίσος που έχουμε για τον εαυτό μας και είναι ένα από τα πολλά πρόσωπα της οργής που κουβαλάμε μαζί μας. Όταν αυτή η ιδέα φύγει, τότε ο λευκός δρόμος της ενότητας ανοίγει και μπορούμε να περπατήσουμε σε αυτόν.

Η δασκάλα τους έφυγε και αυτό που είχε γίνει ήταν πανέμορφο. Ο λευκός δρόμος με τα χαμογελαστά λουλούδια ήταν απίστευτος. Ο χρυσός αιθέρας που βρισκόταν παντού έλουζε τα πάντα. Τέτοιο θέαμα δεν υπήρχε σε όλη τη γη. Τέτοιο θέαμα δεν υπήρχε πουθενά.

Σε λίγο μια άλλη φωνή έκανε την εμφάνισή της. Μια χαρούμενη ανδρική φωνή.

(συνεχίζεται)